Ο Ράντου Ζούντε παρομοιάζει το “Σημαδεμένες Καρδιές” με ένα κομμάτι τζαζ.

 Το «Σημαδεμένες Καρδιές» είναι σαν ένα κομμάτι τζαζ – ξεκινά σαν κλασικό κομμάτι και μετά γίνεται όλο και πιο αποπροσανατολιστικό, όλο και πιο σπασμένο. Κάποιοι παραπονιούνται πως δεν υπάρχει ιστορία, πως δεν υπάρχει δραματουργία, ή σύγκρουση. Μου αρέσουν οι αποσπασματικές δομές – με έναν τρόπο είναι πιο πιστές στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα.

Ο καλύτερος τρόπος για να περιγράψω αυτό που συμβαίνει είναι ίσως μέσα από το ξεκίνημα της Ανάστασης του Τολστόι. Εκεί λέει πως ό,τι και να συμβεί κατά τη διάρκεια ενός χειμώνα, όσο κακοί και να γίνουν οι άνθρωποι, μετά από όλες τις καταστροφές, το χορτάρι θα συνεχίσει να φυτρώνει μέσα στις χαραμάδες του τσιμέντου. Αυτό είναι και κάτι που πήρα από τα βιβλία του Μπλέτσερ – το γεγονός ότι η επιθυμία να ζήσεις μπορεί να είναι τόσο μεγάλη ακόμα και στις πιο ανώμαλες συνθήκες, η ζωή σε υποχρεώνει να ζήσεις.

Το σινεμά βάζει συναρπαστικά προβλήματα πλέον για την ίδια την αναπαράσταση, αφού μια ταινία που ζωντανεύει το παρελθόν πρέπει να συζητάει την αναπαραστατική πλευρά του σινεμά. Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν και οι ιστορικοί, αφού η πρόσβαση στο παρελθόν είναι δυνατή μόνο μέσα από διάφορες αναπαραστάσεις.

Σχεδόν το σύνολο των Ρουμάνων διανοούμενων της εποχής ήταν υπέρ των Ναζί. Το πιο οδυνηρό είναι πως ποτέ δεν κοίταξαν πίσω για να το αποκηρύξουν αυτό… Δεν είμαι ο ίδιος Εβραίος, αλλά τώρα όλοι οι Ρουμάνοι εθνικιστές με θεωρούν έναν “βρωμιάρη” Εβραίο. Με ενδιαφέρει να ασχολούμαι με πράγματα που ήταν κρυμμένα, από τη γενιά μου τουλάχιστον – όπως η σκλαβιά των Ρομά, ή ο αντισημιτισμός της δεκαετίας του ’30. Αυτά τα πράγματα ήταν κρυμμένα από εμάς – στα σχολεία και τα εγχειρίδια ιστορίας. Η Ρουμανία ήταν σύμμαχος της Ναζιστικής Γερμανίας για τέσσερα χρόνια και μόνο προς το τέλος του πολέμου άλλαξε αυτό. Αλλά στην κομμουνιστική περίοδο, υπήρχαν τόσες ταινίες, τόσα βιβλία ιστορίας, που μιλούσαν μόνο για τη μάχη ενάντια στους Γερμανούς. Η Ρουμανία έχει μια μακρά παράδοση να βλέπει τον εαυτό της σαν θύμα. Νομίζω πως είναι πιο υγιές να καταλάβεις, πως πρόσεχε, δεν είσαι πάντα το θύμα, μερικές φορές είσαι με τους κακούς.

Αν και είναι το σύνηθες και το λογικό για έναν σκηνοθέτη να εξηγεί τη δουλειά του, εγώ το βρίσκω ιδιαίτερα δύσκολο. Και αυτό, γιατί ξεκινάω με τόσες πολλές προθέσεις και δεν έχω καθόλου ιδέα πόσες από αυτές τελικά πραγματοποιήθηκαν. Γιατί θα ήθελα οι θεατές να ανακαλύψουν το δικό τους νόημα στην ταινία, να βρουν τις δικές τους (αν υπάρχουν βέβαια) ποιότητες, τα μηνύματα, το χιούμορ και την ποίηση της ταινίας και να κριτικάρουν τα λάθη της. Εγώ θα πω μόνο πως αυτή η ταινία είναι ένα ερωτικό γράμμα στη λογοτεχνία του M. Blecher.

 

– Ράντου Ζούντε

 

 

Βιογραφία Ραντού Ζούντε:

Γεννήθηκε στο Βουκουρέστι το 1977. Αποφοίτησε το 2003 από το τμήμα Σκηνοθεσίας του Πανεπιστημίου των ΜΜΕ του Βουκουρεστίου. Η μικρού μήκους ταινία του Σωλήνας με καπέλο θεωρείται η πιο επιτυχημένη ρουμανική μικρού μήκους ταινία όλων των εποχών και βραβεύτηκε σε πολλά διεθνή φεστιβάλ. Η τρίτη του μεγάλου μήκους Αφερίμ! κέρδισε την Αργυρή Άρκτο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στην Μπερλινάλε του 2015.

Φιλμογραφία (επιλεκτική)
2009 Cea mai fericita fata din lume | Το πιο ευτυχισμένο κορίτσι στον κόσμο
2012 Toata lumea din familia noastra | Όλοι στην οικογένειά μας
2014 Trece si prin perete | Περνάει μέσα απ’ τον τοίχο
2015 Αφερίμ!
2016 Inimi cicatrizate | Σημαδεμένες Καρδιές